Home
Home Over ons Workshops Links Reviews GPS info Gastenboek Contact Zoeken
  De Beverbeek

Volg GPSwalking op Twitter



Korte beschrijving

Een wandeling met enige nostalgie. Ik heb in de 70-er jaren een lange tijd op Camping de Bever gestaan. De meeste paden die ik nu gelopen heb, liepen we toen regelmatig met de hele familie. Verderop kunt u er meer over lezen.

 

De route gaat doorgaans over goed begaanbare paden. Op één stukje na. Daar loopt u langs een klein beekje. Hier en daar lijkt het net of er helemaal geen pad en moet u gewoon door de natuur ploeteren. Dat valt eigenlijk nog best te doen. Wel vervelend is dat u ook over een klein slootje moet, zonder dat er een bruggetje is. Gewoon springen. Het is mij gelukt met mijn stijve botten, dus u maakt ook een goede kans. Voor de rest een leuke wandeling.

Ook als u geen GPS bezit kunt u hier leuk wandelen. Verschillende routes zijn vanaf dit punt uitgezet en worden onderweg prima aangegeven.


Routebeschrijving

GPS wandeling van 15 km door de natuur rond de Beverbeek.
Er zijn geen verkortingen van deze wandeling beschikbaar.
De route is goed begaanbaar.
Bij de start is een horecagelegenheid.

  De kenmerken
  startpunt Achel
  positie Limburg Belgisch, België. Coördinaten: N51.282526 E5.502677
  afstanden 15.0 km,
  type Bos/Open landschap
  begaanbaarheid Heuvelachtig
  scootmobiel Nee
  honden Aangelijnd
  horeca Bij start
  Datum wandeling 13-09-2010

  Langere beschrijving
 

 De wandeling begint bij Domein de Bever. Daar kunt u prima parkeren en ook een lekker bakje koffie drinken. Vooraf of achteraf. Zomers, en op mooie dagen kan het er druk zijn.

Meteen komt u al een bordje tegen met uitleg:
"De Warmbeek ontspringt op het grondgebied van de gemeente Peer en behoort tot het stroomgebied
van de Maas.

Vanaf haar bron vloeit zij steeds in noordelijke richting. Ter hoogte van
Sint-Huibrechts-Lille stroomt zij onder het kanaal Bocholt-Herentals door.

Delen van de rivier werden in de loop der tijden rechtgetrokken of verlegd. De Warmbeek stroomt iets meer dan 8 km. op het grondgebied van Hamont-Achel en kent een verval van 9 meter.
Aan de Achelse Kluis, het laagste punt van onze gemeente verlaat de Warmbeek ons land.

Op Nederlands grondgebied meandert zij verder in het natuurgebied 'De Leenderheide'en noemt men ze de Tongelreep. De Warmbeek is één van de meest ecologisch waardevolle waterlopen in Vlaanderen."

Het eerste stukje gaat langs de beek de Warmbeek. Daarna loopt u door een gevarieerd landschap. Bossen, vergezichten, afhankelijk van het jaargetijde paddenstoelen, leuke bloemetjes, hier en daar een boerderij in de verte. Wat wil een mens nog meer.

Dan lopen we opeens tegen watermolen het Mulke aan. Gelukkig staat ook hier een bordje met meer informatie. Het is altijd leuk om te weten waar je naar staat te kijken of waar je foto's van maakt.

het Mulke
"De gebouwen van het Mulke zijn de restanten van de laatste watermolen van het land van Grevenbroek. In een balk staat het jaar 1742 gegrift, het bouwjaar. De kleine woning die aan de molen werd aangebouwd is van een latere datum. Het binnenwerk van deze korenmolen is nog grotendeels intact. Het molenrad en de waterval zijn helaas verdwenen.

 

Links stroomopwaarts (tussen de Tomp en het Mulke) bevond zich een grote wijer (ongeveer 7 ha groot). Deze waterplas, die gevoed werd via een sluis op de Warmbeek, leverde het stuwende water voor de molen. Later werd langsheen deze vijver een beek gegraven.

In 1973, bij de aanleg van een nieuwe brug, wordt de waterval naar de overkant van de weg gelegd. Deze banmolen (de onderdanen van de Heer waren verplicht om tegen vergoeding in natura hun graan te laten malen) bleef in werking tot ca. 1918. De laatste molenaar heette Mathijs Davids."

Aan de achterkant van het molencomplex kunt u nog een lekker ambachtelijke ijsco kopen of even uitblazen op het terras.

Onderweg komen we regelmatig bordjes "verboden toegang tegen". Het is net of iedereen zijn stukje grond moet beschermen tegen de wandelaar die daar toevallig wil langslopen.

En dan komen we in de buurt van kasteel de Beverbeek. Een erg moeilijk te fotograferen kasteel in de zomermaanden. Er staat zoveel begroeiing om het kasteel heen dat we geen enkele fatsoenlijke foto konden schieten. Maar voor de deur staat ook weer een bordje, met daarop een foto en een beschrijving. Daar halen we dan onze informatie vandaan.

Kasteel Beverbeek
"Het kasteel van Beverbeek dateert uit 1889. Het werd gebouwd in opdracht van de Tongenaar Peter Slegers die in die periode ook eigenaar was van de hoeve van Beverbeek.

De plannen werden getekend door architect Christiaens. Het kasteel is opgetrokken in Engelse Tudorstijl, een romantische stijl met krulletjes en tierlantijntjes. Het 'voorgebouw' in rode steen werd in 1936 gebouwd. Het kasteeldomein is ongeveer 3 ha groot."

We gebruiken deze keer gewoon een foto van een bordje. Wel in zwart-wit en ook de mooie witte trap aan de voorkant staat er niet op.

Het volgende stuk gaat langs een beekje. Op de topgrafische kaart stond een mooi pad vermeld. Ter plaatse bleek dat pad er niet echt te zijn. Daarom maar langs een maisveld geploeterd. De toegift was een slootje waar ik over heen moest springen. Maar dat lukte zonder problemen.

Terwijl ik me liep af te vragen of ik wel langs deze beek verder zou kunnen komen liep ik bijna een mooie bloem voorbij. Toch maar even een foto gemaakt. Dat is het leuke van wandelen. Je ziet onderweg zoveel.

Omdat de route langs de rand van de bossen gaat kom je onderweg regelmatig een leuk vergezicht tegen. Als het zonlicht er dan ook leuk opvalt dan kun je aardige plaatjes schieten.

 

Verder had ik geluk dat er half oktober de nodige paddenstoelen stonden. Zeker in het gedeelte van de wandeling die door productiebossen gaat. Dan heb je lange paden, weinig interessante uitzichten, maar dan wel opeens aardige paddenstoelen, of bloemen.

In een grote boog gaat het weer terug naar Domein de Bever. U komt langs de bebouwing van Achel. Waar veel Nederlanders een huis gekocht hebben. Een heerlijk rustige omgeving.

We lopen het laatste deel langs de vijver. Hoeft u niet over de Dreef te lopen. Daar is doorgaans veel verkeer.

Langs de Dreef staan grote Amerikaanse eiken. Ook hier weer een borden met extra informatie:

"Kandelaren
In het najaar van 2001 werd de dreef met de Amerikaanse eiken gekandelaard. Kandelaren is een snoeiwijze waarbij zware kroontakken terug gezet worden zodat als het ware een kapstok of kandelaar achterblijft. De bomer\ worden zo een stuk ongevoeliger voor windworp en takuitval en kunnen daardoor zolang mogelijk behouden blijven.

Vleermuizen en holenbroeders
De oude Amerikaanse eiken van de dreef langs de Beverbekerdijk bevatten vele holtes. Deze holtes worden bewoond door vleermuizen (o.a. rosse vleermuis, watervleermuis en dwergvleermuis) en holenbroedende vogels zoals spechten. Omdat vleermuizen beschermd zijn, wordt geprobeerd om de levende holle bomen zo lang mogelijk op stam te behouden. Naar de toekomst toe wordt getracht om afgestorven bomen zolang mogelijk te laten staan nadat de kroontakken verwijderd zijn.

Amfibieën steken veilig over
Kikkers, padden en salamanders zijn amfibieen. Deze dieren trekken jaarlijks van hun overwinteringsgebied naar hun voortplantingsgebied. In de periode februari tot april vindt de jaarlijkse amfibieëntrek plaats. Bij gunstige weersomstandigheden (regenachtig en een temperatuur van 8 a 9 C) trekken de amfibieën naar vijvers en poelen om er te paren. De eitjes worden afgezet op de bodem van de waterpartij of tussen waterplanten.

Druk bereden wegen zijn een grote hindernis voor amfibieën. Zonder hulp worden vele dieren doodgereden. Door de amfibieëntunnels kunnen de amfibieën veilig de overkant bereiken. De geleidingsplaten beletten dat de dieren op straat komen, maar geleiden ze naar de tunnels. Zo kunnen ze de weg veilig oversteken.

Na de paring trekken de volwassen dieren terug naar hun leefgebied voor de zomer. De jonge dieren volgen enkele maanden later. Vooraleer zij de oudere dieren volgen, ontwikkelen de jonge amfibieën zich van eitje tot larve (kikkervisje of salamanderlarve). Daarna ondergaan de dieren een gedaanteverwisseling tot volwassen amfibie."

De uitkijktoren valt een beetje tegen. Te laag om over de boomtoppen te kijken. Daarom is er maar uitzicht naar één kant. Misschien dat er in de winter meer te zien is.

Camping de Bever
U zult vergeefs zoeken naar een camping. Die is er al lang niet meer. Het laatste rondje van mijn route ging over deze voormalige camping. U mag dit stukje gerust overslaan en direct naar de auto gaan. Er is van die camping helemaal niets meer te zien. De ruim 30 jaren tussen de sluiting en deze wandeling hebben gezorgd dat alle sporen helemaal verdwenen zijn. Het was uit nostalgie dat ik dat rondje gemaakt heb. Maar ik wil u wel het verhaal geven.

Begin 70-er jaren stonden we een zomervakantie op camping de Bever met onze tent. (De toegangsweg kwam uit op de huidige parkeerplaats, dit pad ligt er nog steeds, dit ter referentie). Op deze camping stonden al veel campeerhuisjes. En dat leek mijn vader ook wel iets. Daarom toestemming gevraagd en gekregen. Aan het einde van het seizoen begon mijn vader om een fundering te maken rond de tent.

Elk weekend werd er flink gewerkt aan het huisje. Mijn pa kon blokken piepschuim via het werk krijgen en dat bepaalde de grootte van de panelen. Toen het huisje klaar was werd de tent afgebroken. Een paar jaar lang zaten we elk weekend in ons huisje. Een grote oliekachel, zwart-wit TV met harkantenne, maakte de pret compleet. Wij kinderen konden leuk spelen bij de beek of bij de roeivijver.

De vijver waar u net langs bent gekomen was nog niet zo wild begroeid. Buiten het seizoen konden we soms gratis gebruik maken van de roeiboten van de camping. Of er werd geschaatst.

Het einde
Domein de Bever was in die tijd een klein cafeetje. Daar kwam regelmatig de hele gemeenteraad drinken en met de vrouw van onze campingbaas rommelen (dat was toen het verhaal). Toen de campingbaas daar een einde aan maakte besloot de gemeenteraad de camping te sluiten. En wij mochten ons huisje afbreken en op een andere camping weer opbouwen. Een heel karwei maar mogelijk dankzij de systeembouw die mijn vader uitgedacht had. Vele anderen kwamen erachter dat ze hun huisje alleen maar konden slopen.

We kwamen op een grotere camping terecht, het huisje kreeg een toilet-aanbouw en wij een grotere speeltuin. Maar toch hadden we heimwee naar onze oude gezellige camping. We zijn nog regelmatig teruggeweest. In het begin konden we precies aanwijzen waar we gestaan hadden. Maar na 30 jaar is er niets meer van te zien. Alles is helemaal dichtgegroeid. Een stuk fundering was het enige wat herinnerde aan de camping de Bever.


 
  30-06-2013 : Ad Wijnen

Ik heb deze tocht op 30 juni 2013 gelopen. Best de moeite waard. De uitgestrekte aardappelvelden stonden in volle (witte) bloei, wat een mooi contrast gaf met de bosranden in de verte. Het moeilijke pad dat op de kaart stond aangegeven bestaat eigenlijk niet (meer). Hier loopt de tocht door een stukje omgehakt bos en dwars over een maisveld. Daartussen was een sloot(je) waar je over heen moest springen.Vanwege de oeverbegroeiing was de kant van de sloot wat moeilijk te zien. Aan de rand van een ven (N51 17.235 E5 30.269) stond het vleesetend plantje, de zonnedauw. Heel bijzonder. Ook zagen we een prachtige, hoge symmetrisch ronde mierenhoop op (N51 17.253 E5 31.409. Minder fraai waren een aantal afvalvaten met onbekende inhoud (drugs waarschijnlijk). De tocht afgesloten met een lekker biertje op het gezellige terras van “domein de Bever”.